De laatste weken worden we doodgegooid met berekeningen die ons uitleggen hoe veel een ZZP’er er op achteruit gaat als de zelfstandigenaftrek wordt afgeschaft. De cijfers lopen behoorlijk uiteen en als simpele jurist duizelt het mij hoeveel ik er op achteruit zou gaan. Maar duidelijk is wel dat iedere ZZP’er erop achteruit zou gaan. Dat geldt niet alleen voor de bouwvakker, die ontslagen is en weer wordt ingehuurd, maar nu onverzekerd en zonder pensioen, en die zich niet realiseert wat hij misloopt. Het geldt ook voor interimjuristen.

Is het erg?
Nee. Zo lang ik genoeg opdrachten heb, verdien ik prima. Als ervaren kleine ondernemer ben ik flexibel ingesteld, heb ik niet een te hoge hypotheek en een te dure leaseauto en ben ik voorbereid op magere tijden. Ik sla me wel door de bezuinigingen heen. Iedereen moet de bezuinigingen, wij dus ook.

Is het eerlijk?
Nee. De freelancer wordt weggezet als een profiteur waar je jaloers op moet zijn, die alleen maar belastingvoordelen heeft en het verder ontzettend makkelijk heeft. Dat was al niet waar, maar is in deze tijden al helemaal niet waar. Nu de crisis voortduurt zitten steeds meer freelancers die ik hoog heb, te lang op de bank of nemen werk aan onder hun niveau tegen te lage uurtarieven. Het ondernemersrisico toont zich hier bij uitstek. Dan maar even geen pensioenopbouw, in de hoop dat het later gerepareerd kan worden. Keer op keer als ik mijn winst-uit-onderneming vergelijk met het salaris-met-bonus-en-secundaire-arbeidsvoorwaardenpakket blijkt dat ik financieel niet per se beter af ben dan een werknemer op een plek waar ik zou werken als ik geen zelfstandige was geworden. Meer fiscale maatregelen betekent dat ik (financieel) echt beter een baan kan gaan zoeken. Niet dat ik dat wil. Maar op deze manier worden interimjuristen als het ware gedwongen voor “vast” te kiezen. Weg flexibele schil, weg flexibele arbeidsmarkt, weg creatief juridisch ondernemerschap. Wat wil de overheid nou eigenlijk?

Sylvia Huydecoper